Noah Rietveld

Hoi! Ik ben Noah, ik ben 22 jaar oud en woon in Amsterdam waar ik ook Wis- en Natuurkunde en Filosofie studeer. Toen ik nog een heel klein jongetje was en pas net kon lopen, begon ik direct met dansen; door de huiskamer op de muziek die mijn vader draaide. Mijn moeder deed mij daarom op ballet en dat vond ik heel erg leuk. Dat ik de enige jongen tussen al die meisjes was boeide mij helemaal niks, maar vond ik stiekem best wel leuk.

Mijn balletlerares stuurde me al snel naar Codarts om daar in het weekend op hoger niveau te gaan dansen. Toen ik daar een tijdje danste, kwam de musical Billy Elliot naar Nederland: lekker performen, dus heel erg iets voor mij. Na héél veel audities werd ik aangenomen voor de zogenaamde “Billy School”, een opleiding om de zang-, dans- en acrobatiekkunsten te leren die nodig waren om de hoofdrol in die musical te kunnen spelen. Na die school afgerond te hebben, mocht ik helaas de hoofdrol niet spelen, maar kreeg in een andere rol in de musical. Intussen had ik mijn zinnen echter al op het volgende project gezet: de Balletacademie. Een aantal van mijn Billy-collega’s zaten op de Balletacademie, en dat wilde ik ook. Dus in groep 8 ging ik in Amsterdam auditie doen en ik mocht direct beginnen. Gedurende de hele middelbare school ging ik iedere dag met de trein vanuit Rotterdam en later Zeist op en neer om ‘s ochtends naar school te gaan en ‘s middags ballet lessen te volgen, ook in het weekend. Zo trad ik ook met enige regelmaat op op het podium van het Nationale Ballet. Op deze manier kwam ik ook voor het eerst volksdans en charactere tegen, wat ik altijd al de leukste lessen vond.

Aan het einde van de middelbare school besloot ik dat ik iets moest doen met mijn nieuwsgierigheid naar de wereld en hoe deze in elkaar zit. De vraag “Waarom is er iets in plaats van niets?” stond centraal in mijn profielwerkstuk. Ik wilde studeren en kon dan helaas niet professioneel blijven dansen. Na wat balletlessen bij een amateurschool naast mijn studie, bleken de droge pasjes zonder optreden niks voor mij. Gelukkig kwam folkloristisch dansensemble Paloina op mijn pad. Samen dansen in kringen en paren; elke repetitie weer dansen! En ach, die kostuums en pasjes!! Om over festivals in het buitenland maar niet te beginnen. Ik wist dat dit was wat ik zocht en ik dans daar nu bijna 3 jaar met heel erg veel plezier. Het hoogste niveau halen is nooit uit mij verdwenen, dus toen het Balsamo-project op mijn pad kwam, wist ik direct dat ik daar graag deel van wilde zijn. Ik heb super veel geleerd, heel veel lol gehad en ben super trots om binnenkort deze dansen op het podium te mogen zetten.